Η εξημέρωση του άγριου καναρινιού
Στα τέλη του 15ου αιώνα οι Ισπανοί κατάκτησαν τις Καναρίους Νήσους. Στους στρατιώτες και στους ναυτικούς άρεσαν τα μικρά πράσινα πουλιά, τα οποία εξημερώνονταν πολύ γρήγορα στο κλουβί. Για αυτό πήραν τους φτερωτούς τραγουδιστές μαζί τους στην πατρίδα τους, για να τους χαρίσουν σαν “σουβενίρ” στην αγαπημένη τους ή να χαίρονται οι ίδιοι μαζί τους.
Τα πουλάκια αυτά (“ζαχαροπουλάκια”) έγιναν τόσο πολύ της μόδας, που σύντομα επικράτησε να χαρίζει κάθε καθώς πρέπει άνθρωπος στην αγαπημένη του ένα τέτοιο πουλί.
Στην περιοχή του Cadiz, που ήταν τότε ένα μικρό λιμάνι, δημιουργήθηκε ένα εμπορικό κέντρο για καναρίνια. Περισσότερο επιθυμητά ήταν τα αρσενικά καναρίνια που τραγουδούσαν ωραία. Επειδή η ζήτηση μεγάλωσε πολύ απότομα, αλλά τα πλοία δεν κυκλοφορούσαν συχνά, αναζητήθηκαν άλλοι γρηγορότεροι και πιο σίγουροι τρόποι για την απόκτηση των επιθυμητών πουλιών. Έτσι δεν πέρασε πολύς καιρός και άρχισε η αναπαραγωγή του (Serinus – Canaria).
Σε αυτόν τον τομέα διέπρεψαν οι Ισπανοί μοναχοί. Πίσω από τους μεσαιωνικούς τοίχους των μοναστηριών αποφασίστηκε η τύχη ενός είδους πουλιών, που θα γινόταν – όπως κανένα άλλο πριν από αυτό – σύντροφος του ανθρώπου. Η ιστορία του καναρινιού σαν κατοικίδιο ζώο άρχιζε!
Οι Ισπανοί πρόσεχαν ιδιαίτερα να μην εξάγονται θηλυκά καναρίνια, αλλά μετά από 100 χρόνια περίπου αναπαραγωγής και εμπορίου καναρινιών, στις αρχές του 17ου αιώνα, οι Ιταλοί έσπασαν το Ισπανικό μονοπώλιο. Έτσι ξεκίνησε σιγά-σιγά η εξάπλωση της εκτροφής του καναρινιού και σε άλλες χώρες.
Πηγή: Βιβλίο καναρίνια.
